Δεν καπνίζεις; Μεγάλε... Πού πας;

Καλησπέρα και Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά με Υγεία!

Πολλοί θα ενοχληθούν από αυτή τη δημοσίευσή μου, αλλά δεν πειράζει, εγώ θα τα γράψω έτσι κι αλλιώς, άλλωστε αν δεν τα γράψω εδώ που είναι το δικό μου μέρος, πού θα τα γράψω;

Πήγαμε για ένα καφέ σήμερα με τη γυναίκα μου. Μπαίνοντας στην καφετέρια, σε πιάνει ένα ελαφρύ σύννεφο καπνού από τσιγάρο.

Κοιτάς αριστερά, δεξιά, προσπαθείς να βρεις το πιο απομακρυσμένο τραπεζάκι από τους υπόλοιπους καπνιστές, ώστε να έχεις τις περισσότερες πιθανότητες να μην σου έρχεται στα μούτρα ο καπνός. Κάθεσαι, παραγγέλνεις ως άνθρωπος τον καφέ σου και χαλαρώνεις. Κοιτάζεις με το κεφάλι τριγύρω και ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχει τραπέζι που να μην έχει τουλάχιστον ένα αναπτήρα και πακέτο τσιγάρα. Σκέφτεσαι «μα τι στο καλό, εγώ από τον Άρη κατέβηκα;». Έρχεται κάποια στιγμή ο καφές. Ρουφάς λίγες γουλιές. Έλα ντε όμως που λίγο αργότερα, σου έρχεται ένα μικρό «κύμα» καπνού από τσιγάρο. Και άντε αν δεν σε ενοχλεί, το ανέχεσαι. Έλα όμως που εκτός από το ψυχολογικό (ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο στον πνεύμονα, λόγω του τσιγάρου), έχεις και το σωματικό, το ότι σε ενοχλεί. Τι να κάνεις όμως, θα το ανεχτείς και θα προσπαθείς να κάνεις εύθυμες σκέψεις στο μυαλό σου, προκειμένου να αποβάλλεις την απαίσια μυρωδιά του καπνού. Το τελικό όμως αποτέλεσμα παραμένει σχεδόν πάντα το ίδιο. Φεύγεις από την καφετέρια, με τα μαλλιά και τα ρούχα σου (ολόκληρος γενικότερα) να μυρίζουν τσιγαρίλα. Και; Τι κατάλαβες; Τον καφέ; Αφού δεν τον απόλαυσες, είχες την τσιγαρίλα μέσα στη μύτη και το λαιμό σου.

Είναι πραγματικά ενοχλητικό να θέλεις να κάνεις το απλούστερο πράμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος και πολίτης αυτής της χώρας σήμερα και να μην μπορείς να το πετύχεις. Να πας σε ένα δημόσιο χώρο (καφετέρια, χώρος εργασίας, δημόσιες υπηρεσίες) για να κάνεις τη δουλειά σου ή να διασκεδάσεις/ψυχαγωγηθείς, αλλά να έχεις αυτό το ενοχλητικό κατασκεύασμα που λέγεται τσιγάρο. Γιατί δηλαδή εγώ που έχω πρόβλημα και με ενοχλεί να πρέπει να ανεχτώ τον καπνό του καπνίζοντα; Γιατί πρέπει να κάθομαι στους υποτιθέμενους χώρους των καφετεριών (κτλ.) των μη καπνιστών που είναι στα 20 τραπέζια τα 2 για μη καπνιστές και ακριβώς δίπλα σε τραπέζια καπνιστών και να αισθάνομαι ο μαλάκας της υπόθεσης που κάθισα (και καλά) σε τραπέζι μη καπνιστών, αλλά ο καπνός να διεισδύει μέσα στα ρουθούνια μου; Γιατί δεν υπάρχει ένας αξιοπρεπής χώρος για μη καπνιστές ώστε να μπορώ να πάρω την οικογένειά μου και να πάω να καθίσω να πιω τον καφέ μου χωρίς άλλη ενόχληση (και σημειωτέον και με το παιδί μαζί, για να χαρεί κι αυτό λίγο ό,τι μπορεί); Γιατί πρέπει όταν πάω ως πολίτης σε δημόσια υπηρεσία να εξυπηρετηθώ και έχει εμφανείς πινακίδες απαγόρευσης του καπνίσματος να ανέχομαι την καπνίλα του υπαλλήλου που πάει να με εξυπηρετήσει; Δηλαδή οι πινακίδες ισχύουν μόνο για τους επισκέπτες και όχι για τους εργαζόμενους εκεί; Εργαζόμενοι που πληρώνονται από τον επισκέπτη ως επί το πλείστον! Γιατί στα νοσοκομεία που πρέπει να απαγορεύεται δια ροπάλου το κάπνισμα να ανέχονται οι ασθενείς την καπνίλα των γιατρών και των εργαζομένων του νοσοκομείου; Είναι ανώτεροι άνθρωποι αυτοί για τους οποίους δεν ισχύει ο κανόνας του μην καπνίζετε; Γιατί δηλαδή μέσα στον κινηματογράφο για παράδειγμα δεν καπνίζει ο καπνιστής; Είναι άγιος τόπος εκεί μέσα και δεν κάνει να καπνίζεις;

Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου παντού. Δεν έχω ιδία εμπειρία, λέω ό,τι έχω ακούσει και διαβάσει από εμπειρίες άλλων ανθρώπων που ταξίδεψαν σε χώρες της Ευρώπης. Γιατί ο Ελληνάρας που είναι στο εξωτερικό και είναι πχ. σε ένα εστιατόριο βγαίνει έξω να καπνίσει (όπως ορίζουν οι κανόνες) και όταν είναι στην Ελλάδα, στα @@ του, καπνίζει όπου να είναι, ακόμα και με την επισήμανση ότι απαγορεύεται το κάπνισμα; Όλα αυτά, με κάνουν να πιστέψω ότι είναι η νοοτροπία του Έλληνα έτσι. Κάνω ό,τι γουστάρω και δε με ενδιαφέρει για το διπλανό μου, αν τον ενοχλώ ή όχι. Πείτε μου, ποιος είναι ο ρατσιστής σε αυτή την περίπτωση, ο καπνιστής ή ο μη καπνιστής...;

Έχουν υπάρξει περιπτώσεις που σκέφτηκα το παραπάνω φαινόμενο και αρνήθηκα να πάω για καφέ κάπου. Πόσο μάλλον με το μωρό, με το καρότσι του. Ποιος γονιός θα πήγαινε το παιδί του σε ένα χώρο που είναι σύννεφο ο καπνός από τα τσιγάρα; Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει όταν ο γονιός πάει με το καρότσι να περάσει από ένα πεζοδρόμιο που το έχει κλείσει παρκαρισμένο αυτοκίνητο ή ο ανάπηρος που προσπαθεί να κυκλοφορήσει ως άνθρωπος και είναι κλειστά τα σημεία όπου ανεβαίνει και κατεβαίνει το αναπηρικό καροτσάκι στα πεζοδρόμια (δε θυμάμαι πως λέγονται) ή που ψάχνει θέση να παρκάρει, αλλά δυστυχώς τις θέσεις των πάρκινγκ για αναπήρους (που είναι πιο πλατιές και πιο κοντά στην είσοδο για το παρακείμενο κατάστημα για να διευκολύνονται οι άνθρωποι αυτοί) έχουν καταλάβει οι έξυπνοι, που πάρκαραν στις πρώτες θέσεις που βρήκαν κενές, γιατί βαριόντουσαν να πάνε λίγα μέτρα παρακάτω... Καταλαβαίνω ΑΚΡΙΒΩΣ τι αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι όταν βρίσκονται σε τέτοιες περιπτώσεις που το πρόβλημά τους δυστυχώς γίνεται εμφανές και λυπάμαι ιδιαίτερα.

Είναι θέμα παιδείας και νοοτροπίας. Όλα τα άλλα είναι μπαρούφες ως δικαιολογίες. Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος από το 2010 (;) θα απαγορευτεί το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους. Αν ποτέ εφαρμοστεί αυτό στη χώρα μας, σας κερνάω καφέ...

διάφορα / miscellaneous: 
Χρήσιμο / Useful: 
No votes yet
Ψηφίστε για την ποιότητα του άρθρου / Vote for the article's quality

Σχόλια

Δεν νομίζω ότι υπάρχει μη καπνιστής που δεν συμφωνεί μαζί σου.
 
Αν δεν κάνω λάθος, ο νόμος θα αρχίσει να εφαρμόζεται νωρίτερα κατά 6 μήνες. Καλό Ιούλιο λοιπόν! Η μέρα της απελευθέρωσης είναι κοντά!
 

Έχεις φυσικά απόλυτο δίκιο. Οι μη-καπνιστές πρέπει να προστατευθούν.
Δεν συμφωνώ βέβαια με την απόλυτη απαγόρευση που ισχύει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά η αλήθεια είναι ότι από το να μην υπάρχει κανένα μέτρο (το οποίο, όπως πολύ σωστά ανέφερες, είναι ρατσιστικό) καλύτερα να υπάρχει ρατσισμός προς τους καπνιστές παρά να υπάρχει ρατσισμός προς τους μη-καπνιστές. Δεν θα "έρθουν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα".
Τα πράγματα όμως δεν είναι 0 ή 1 αλλά υπάρχουν και ενδιάμεσες καταστάσεις. Μην παρεξηγηθώ: με το "ενδιάμεσες καταστάσεις" δεν εννοώ ότι πρέπει να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Το δικαίωμα του μη-καπνιστή να μην καπνίζει ούτε παθητικά δεν σηκώνει καμία υποχώρηση. Ωστόσο, η απαγόρευση του καπνίσματος σε ΟΛΑ τα καταστήματα δεν είναι αναγκαία. Θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρχουν λόγου χάρη λέσχες καπνίσματος όπου τα μέλη να μπορούν να απολαμβάνουν τον καφέ τους με το τσιγάρο τους. Δεν βρίσκω πώς αυτό μπορεί να παραβιάσει τα δικαιώματα του μη-καπνιστή.
Και θα ρισκάρω (ως καπνιστής) να χαρακτηριστώ ότι υπεραμύνομαι των ομοίων μου αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να ρίχνουμε τις ευθύνες για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στους καπνιστές προσωπικά. Νομίζει κανείς ότι ο καπνιστής ενοχλεί τον μη-καπνιστή με δόλο; Κάθε καπνιστής γνωρίζει πολύ καλά ότι καταστρέφει την υγεία του και παρόλα αυτά συνεχίζει να καπνίζει. Ναι, πολλές φορές καπνίζει επιλέγοντας να μην προσέξει τον μη-καπνιστή δίπλα του αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος είναι το εξίσου θύμα που σκοτώνει τον εαυτό του. Αρχικά θύμα της διαφήμισης και του προβαλλόμενου προτύπου lifestyle και στην συνέχεια θύμα της ψυχοσωματικής εξάρτησης. Αυτόν τον καπνιστή που δεν μπορεί να αντισταθεί στο κάπνισμα για να προστατέψει την δική του υγεία, τον κατηγορούμε ότι τα έχει βάλει με την υγεία των άλλων;
Είμαστε λοιπόν όλοι θύματα, καπνιστές και μη, μιας βιομηχανίας εκατομμυρίων και μιας πολιτικής κατάστασης που επωφελείται εδώ και πολλά χρόνια από την φορολογία της αδυναμίας των καπνιστών.
Και η ειρωνία είναι ότι το κράτος δήθεν προσπαθεί να μειώσει το ποσοστό των καπνιστών αναγκάζοντας τους κατασκευαστές τσιγάρων να βάζουν την γνωστή προειδοποίηση στα πακέτα και τις διαφημίσεις. Απορώ γιατί το κράτος δεν επιτρέπει να πωλούνται και κοτόπουλα με σαλμονέλα. Ας βάλει πάνω μια προειδοποίηση...
Αυτά επιπρόσθετα και όχι σε αντιδιαστολή...
Καλή χρονιά σε όλους με υγεία και ευτυχία...

Νίκο, χαίρομαι που συμφωνείς μαζί μου, αν και στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Ποτέ δεν είπα ούτε άφησα να εννοηθεί ότι πρέπει να κλείσουμε τους καπνιστές σε μια γυάλα και να τους κοιτάζουμε ως έκθεμα προς αποφυγή (γενικότερο σχόλιο). Δεν αρνούμαι το δικαίωμά τους να καπνίζουν, άλλωστε είναι δικά τους τα πνευμόνια. Αυτό που θα ήθελα είναι το κράτος να ορίσει σωστούς κανόνες και να ελέγχει την εφαρμογή τους στους δημόσιους χώρους, κανόνες που να ορίζουν τη δημουργία σωστών χώρων για τους καπνιστές και μη καπνιστές, ώστε οι μεν να μην επηρεάζουν τους δε και όχι του στυλ τραπέζι καπνιστή, δίπλα τραπέζι μη καπνιστή σε απόσταση μισού μέτρου χωρίς διαχωριστικό. Αυτά είναι ηλιθιότητες και καραγκιοζιλίκια και αυτά είναι που πρέπει να ελέγχονται. Βέβαια, από την εμπειρία μου, βλέπω ότι το ποσοστό των καπνιστών είναι τραγικό μεγάλο σε τέτοιους χώρους, οπότε και να οριστούν τέτοιοι κανόνες, ακόμα κι έτσι το ποσοστό των τραπεζιών μην καπνιστών σε μια καφετέρια θα είναι τραγικά μικρό σε σχέση με των καπνιστών, αλλά είναι τουλάχιστον μια αρχή.

Λες ότι ο καπνιστής επιλέγει να αγνοήσει τον διπλανό του μη καπνιστή. Τι του φταίει ο δίπλα; Εφόσον όπως λες γνωρίζει ο ίδιος ότι βλάπτει τον εαυτό του, γιατί πρέπει να βλάψει με την άγνοιά του τον συνάνθρωπό του μη καπνιστή; Πάντα έχει την επιλογή να κόψει το κάπνισμα ή να το ελαττώσει δραματικά. Δεν το κάνει, γιατί ίσως να το προσπάθησε και να το βρήκε εξαιρετικά δύσκολο, εφόσον το τσιγάρο είναι ναρκωτικό ουσιαστικά, αλλά όπως λέω παραπάνω, εγώ προσωπικά δεν του αρνούμαι το δικαίωμα του καπνίζειν, αρκεί να το κάνει χωρίς να ενοχλεί εμένα το μη καπνιστή. Οι καπνοβιομηχανίες τη δουλειά τους κάνουν, προβάλλοντας αυτό το life style που λες κι εσύ και προφανώς υπάρχουν συμφέροντα δισεκατομμυρίων από πίσω, οπότε είναι κατεστημένο που θέλει @@ για να αλλάξει.

Εν κατακλείδι, συμφωνούμε ότι πρέπει να οριστούν ορισμένοι βασικοί και λογικοί κανόνες συνύπαρξης των μεν και των δε. Και όχι μόνο να οριστούν, αλλά να εφαρμοστούν στην πράξη σωστά.

Το πρόβλημα βέβαια θα υπάρχει όταν πχ. δύο φίλοι εκ των οποίων ο ένας καπνίζει θέλουν να πάνε για καφέ σε ένα μαγαζί...

Δεν θα σχολιάσω τα σημεία όπου φαίνεται ότι οι απόψεις μας ταυτίζονται 100% αλλά μόνο την τρίτη παράγραφο στο σχόλιό σου που απαντάς για το θέμα της "αναισθησίας" του καπνιστή.
 
Το επιχείρημα που προσπάθησα να εκφράσω στο αρχικό μου σχόλιο είναι ότι ο περισσότερος κόσμος αδυνατεί να δει την ουσία του προβλήματος, βλέποντας μόνο αυτό που άμεσα τον ενοχλεί, δηλαδή τον ίδιο τον καπνιστή. Σαφώς ο καπνιστής (τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών) παραβιάζει εν γνώση του το μη-διαπραγματεύσιμο δικαίωμα του μη-καπνιστή να αποφύγει το παθητικό κάπνισμα.
 
Περιμένουμε όμως από ένα άνθρωπο που αδυνατεί να κόψει το κάπνισμα για το δικό του καλό (από θέμα υγείας και οικονομίας) να σκεφτεί τον διπλανό του; Αυτός ο άνθρωπος νοσεί! Είναι άρρωστος. Πάσχει από ψυχοσωματική εξάρτηση. Αν μπορούσε να μην κάνει αυτό που κάνει, θα το έκανε πρώτα απ' όλα για τον ίδιο τον εαυτό του. Σίγουρα, όταν τον βλέπεις στο διπλανό τραπέζι να καπνίζει την τσιγαρούκλα του αδιαφορώντας, γελώντας και κάνοντας το κέφι του, είναι δύσκολο να τον χαρακτηρίσεις ως άρρωστο, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, όπως άλλωστε αναγνωρίζεται και από την ιατρική κοινότητα (και όπως το κράτος αρέσκεται να γράφει πάνω στα πακέτα).
 
Ο εχθρός λοιπόν δεν είναι ο ίδιος ο καπνιστής, αλλά ας δούμε ποιός κρύβεται πίσω από αυτόν. Ας καταφέρουμε επιτέλους να κάνουμε αυτό το δεύτερο βήμα στον συλλογισμό μας, για να δούμε ποιός φταίει που ο καπνιστής έγινε καπνιστής και ως άρρωστο, εξαρτημένο άτομο, αδυνατεί να ελέγξει την αδυναμία του και βλάπτει τον διπλανό του (ή μήπως νομίζουμε ότι οι κάπνιστές έχουν βάλει στο μάτι να ξεκάνουν τους μη-καπνιστές;).

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου φίλε! Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στην Ελλάδα με τους καπνιστές. Έχω κάνει απίστευτα μαλώματα (μέχρι που σχεδόν πιαστήκαμε στα χέρια) για το αυτονόητο! Δεν καταλαβαίνουν τίποτα! Ακόμα και στη δουλειά μαλώνω με τον υπάλληλο δίπλα που καπνίζει, του κάνω παρατήρηση, βγαίνει έξω και σε δύο ώρες πάλι τα ίδια...
Θυμάμαι στο Los Angeles το χώρο των καπνιστών στο αεροδρόμιο: Ένα μικρό δωματιάκι με τζάμια γύρω γύρω και δυνατό εξαερισμό για να μην σκάσουν. Τους έβλεπες απ' έξω σαν απροσάρμοστα όντα άλλου πλανήτη και τους λυπόσουν. Και ούτε τους περνούσε η σκέψη να καπνίσουν έξω...
 
 

Βασίλη δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα σε ό,τι έγραψες!
Εχω μαλώσει πολλές φορές γι'αυτό το θέμα και το μόνο που κατάφερα είναι η κοροϊδία προς το πρόσωπο μου και να μου κάνουν τη χάρη να μην καπνίζουν στο αυτοκίνητό μου και στο δωμάτιο μου... Τιποτα άλλο...

Έχεις απόλυτο δίκιο να εξοργίζεσαι. Όλα είναι θέμα μόρφωσης παιδείας αλλά και τήρησης νόμων. Όπως τίποτα δεν δουλεύει σε αυτήν τη χώρα έτσι και η απαγόρευση καπνίσματος. Κάποιος γνωστός μου έλεγε ότι στη Γερμανία, όπου έχει μαγαζί, αμέσως μόλις απαγορεύτηκε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους οι Γερμανοί δεν τολμούσαν να καπνίζουν. Και δεν είναι ότι είναι καλά παιδιά, είναι ότι ξέρουν πως αν δεν σεβαστούν τον νόμο θα τιμωρηθούν, γιατί εκεί ο κρατικός μηχανισμός δουλεύει!

Χθες πάλι έκανα το «κακό» να πάω για καφέ έξω. Ενώ φαινομενικά η καφετέρια που πήγα δεν είχε πολύ τσιγάρο, στο σπίτι όταν γύρισα, βρωμοκοπούσα όλος τσιγάρο (ρούχα, μαλλιά, κτλ.), είμαι σίγουρος ότι ακόμη και τα παπούτσια μου θα βρωμούσαν τσιγαρίλα...

Είπε κανείς τίποτα για χώρο μη καπνιστών...;

Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου παντού. Δεν έχω ιδία εμπειρία, λέω ό,τι έχω ακούσει και διαβάσει από εμπειρίες άλλων ανθρώπων που ταξίδεψαν σε χώρες της Ευρώπης.

Ενημέρωσε αυτούς που σε πληροφόρησαν ότι η νομοθεσία στις Χώρες της Ε.Ε. δεν είναι εναρμονισμένη.

Στην Ισπανία, Πορτογαλία, Λουξεμβούργο, Γερμανία, κ.α. καπνίζουν.

Χώρες με καθολική απαγόρευση είναι η Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία, Ιρλανδία (ενδεικτικά παραδείγματα).